Strata genu supresorowego siatkówki w raku przytarczyc cd

Polimorfizmy BamHI i RsaI wykryto za pomocą konwencjonalnego Southern blotting4 z losowo aktywowanymi wstawkami znakowanymi 32P p123M1.8 i p68RS2.0 (obficie dostarczone przez dr T. Dryja), odpowiednio24. Polimorfizm Xbal wykryto przez amplifikację z reakcją łańcuchową polimerazy (PCR), jak opisano uprzednio25, w buforze reakcyjnym zawierającym 2 mM chlorek magnezu; temperatura wygrzewania wynosiła 53 ° C. Polimorfizm RB 1,20 ujawniono przez amplifikację PCR, jak opisano w innym miejscu 27; genomowy DNA z zamrożonej tkanki amplifikowano przez 30 do 35 cykli, a DNA pochodził z próbek archiwalnych przez 40 cykli. Kilka egzemplarzy archiwalnych wymagało dodatkowych 30 do 40 cykli. Barwienie immunohistochemiczne
Skrawki przytarczyc zatopione w parafinie przygotowano i wybarwiono poliklonalnym przeciwciałem RB-WL-1 zgodnie z metodą kompleksu awidyna-biotyna1, 25, 29. Wszystkie guzy zostały ocenione przez trzech badaczy, którzy pracowali niezależnie i nie byli świadomi historii klinicznej pacjenta i wyników analiz genetycznych. Badacze ci całkowicie zgodzili się na pierwsze (i kolejne) przeglądy większości nowotworów. Nieczęste różnice w początkowej punktacji niektórych guzów zostały usunięte poprzez dodatkowe barwienie i przegląd (z odpowiednimi kontrolami); guzy te są zidentyfikowane w Tabeli 1. Nowotwór uważano za pozytywny względem RB, jeśli miał heterogenny wzór barwienia jądrowego dla białka RB w całym przekroju i był ujemny względem RB, jeśli brakowało więcej niż 99 procent komórek nowotworowych. barwienie jądrowe dla białka RB i jeśli jakiekolwiek komórki nie nowotworowe w sekcji miały takie barwienie (kontrola pozytywna). Uważano, że guz był w przeważającej mierze ujemny względem RB, jeśli zawierał duże obszary (reprezentujące większość guza), które były ujemne względem RB.
Wyniki
Allelic Loss of RB Gene w guzach przytarczyc
Ryc. 1. Ryc. 1. Utrata alleli genu RB w raku przytarczyc. Próbki genomowego DNA od Pacjentów 4 i badano w różnych loci polimorficznych w genie RB. Większy allel RB w każdym locus jest arbitralnie nazywany A1, a mniejszy allel RB A2. DNA z raka pacjenta 4 wykazuje specyficzną dla guza utratę allelu XbaI (A1) w czterech oddzielnych przerzutach do płuc (T1 do T4); oba allele RB są obecne w DNA z próbek kontrolnych od pacjenta – leukocytów (C) i torbieli nadnerczy (AC). DNA z raka pacjenta (T) wykazuje specyficzną dla nowotworu utratę allelu RB 1.20 (A1); oba allele RB są zatrzymywane w nadczynności gruczołu przytarczycznego (P) i w DNA kontrolnym (C) pod kontrolą układu nerwowego.
Funkcjonalna inaktywacja genu RB wymaga zmian w obu allelach RB, 12,18, co skutkuje brakiem aktywnego białka RB. Często gen RB jest dezaktywowany przez niewielkie uszkodzenie strukturalne (mutacja punktowa lub mikrodelecja) w jednym allelu, wraz z utratą prawidłowego allelu RB przez delecję chromosomową, rekombinację mitotyczną lub inny mechanizm30. W związku z tym analizę utraty allelicznej można wykorzystać do badania nowotworów pod kątem inaktywacji RB. Przeanalizowaliśmy serię guzów przytarczyc dla specyficznej dla nowotworu allelicznej utraty genu RB w czterech loci polimorficznych
[hasła pokrewne: nadczynność tarczycy objawy psychiczne, addent, wodniak jądra u dorosłych ]

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *