Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 8

W analizie post hoc różnice te pozostały znaczące w 12-miesięcznym punkcie czasowym, ale nie w drugorzędowym punkcie czasowym wyniku wynoszącym 24 miesiące (tabela 2 i wykres 2). Ponieważ testy interakcji między leczeniem a określonymi podgrupami były nieistotne, nie było dowodów na zróżnicowany efekt minocykliny w poszczególnych podgrupach, z wyjątkiem możliwości porównania między podgrupami jednoogniskowymi i wieloogniskowymi (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Znaczącą modyfikację efektu leczenia zaobserwowano w przypadku objawów jednoogniskowych w porównaniu z objawami wieloogniskowymi (p = 0,02 w przypadku interakcji), chociaż analiza nie została skorygowana dla wielokrotnych porównań. W ciągu 6 miesięcy po randomizacji 7 osób z grupy minocykliny i 14 osób z grupy placebo osiągnęło wyniki po nawrocie. Dalsze szczegóły dotyczące wyników klinicznych oraz wyników nawrotów i wyników EDSS podano w tabelach S7, S9 i S10 w dodatkowym dodatku. Chociaż nawroty i wyniki EDSS były ulubioną liczbowo minocykliną, żadne z nich nie były istotne statystycznie. Wyniki wtórnego MRI
Monitorowanie MRI wykonano u 67 uczestników (93,1%) w grupie leczonej minocykliną oraz u 65 osób (92,9%) w grupie placebo. Zmiana średniej objętości zmian w badaniu MRI z obecnością T2, średnia łączna liczba nowych zmian wzmacniających i średnia łączna łączna liczba unikatowych zmian we wszystkich znacząco niesprzyjających minocyklinie względem placebo w miesiącu 6 w nieskorygowanych i dostosowanych analizach (Tabela 2). Zgodnie z projektem uczestnicy zakończyli badanie, gdy osiągnęli wynik konwersji na stwardnienie rozsiane; w związku z tym uzyskano mniej monitorowania MRI w grupie placebo (odpowiednio skany 96 i 133 MRI w okresie 6 miesięcy i 24 miesięcy) niż w grupie otrzymującej minocyklinę (skany MRI odpowiednio 109 i 169 przez 6 miesięcy i 24 miesiące), ponieważ uczestnicy, którzy otrzymali placebo, szybciej osiągnęli wynik konwersji na stwardnienie rozsiane. W 24 miesiącu nieskorygowane, ale nie skorygowane wyniki MRI wykazały istotne różnice między grupą minocykliny a grupą placebo (tabela 2).
Zdarzenia niepożądane
Tabela 3. Tabela 3. Zdarzenia niepożądane. Więcej uczestników w grupie minocykliny niż w grupie placebo miało zdarzenia niepożądane (86,1% w porównaniu z 61,4%, P = 0,001), w tym wysypkę (15,3% w porównaniu z 2,9%, P = 0,01) przebarwienia zębów (8,3% w stosunku do 0%, P = 0,01) i zawroty głowy (13,9% w porównaniu do 1,4%, P = 0,005) (tabela 3 i tabela S8 w dodatkowym dodatku). Czterech uczestników (dwóch w grupie minocyklinowej i dwóch w grupie placebo) miało przejściowe zdarzenia niepożądane stopnia 3 lub 4 wykryte podczas testów laboratoryjnych, a czterech uczestników (jeden w grupie minocyklinowej i trzech w grupie placebo) miało pięć poważnych zdarzeń niepożądanych ( Tabela 3).
Dyskusja
Wyniki tego badania sugerują, że 100 mg minocykliny, podawanej doustnie dwa razy dziennie, może opóźniać przekształcenie klinicznie izolowanego zespołu w stwardnienie rozsiane, zgodnie z definicją według kryteriów McDonalda z 2005 roku. Skorygowana różnica ryzyka wynosząca 18,5 punktów procentowych po 6 miesiącach jest podobna do tej z innymi terapiami modyfikującymi przebieg choroby w przypadku stwardnienia rozsianego. Na przykład, szacunki Kaplana-Meiera dotyczące stopnia zmniejszenia konwersji z klinicznie izolowanego zespołu do stwardnienia rozsianego po 6 miesiącach wynoszą około 24 punktów procentowych z interferonem beta-1b, 20 26 punktów procentowych z interferonem beta-1a, 21 18 punktów procentowych teriflunomid, 22 i 25 punktów procentowych z doustną kladrybiną23; jednak bezpośrednie porównania z tymi czynnikami nie zostały przeprowadzone w naszym badaniu
[hasła pokrewne: naklejka na legitymację, wagi apteczne, dentysta Lublin ]