OGÓLNE ZASADY ZAPOBIEGANIA LECZENIA W

OGÓLNE ZASADY ZAPOBIEGANIA LECZENIA W CHOROBACH NARZĄDU ODDECHOWEGO TYTUL OGÓLNE ZASADY ZAPOBIEGANIA LECZENIA W CHOROBACH NARZĄDU ODDECHOWEGO Zapobieganie. Chorobom narządu oddechowego zapobiega się przede wszystkim przez unikanie działania czynników wywołujących oraz przez dokładne leczenie chorób, zwłaszcza zakaźnych i narządu krążenia, które często są przyczyną zmian chorobowych w narządzie oddechowym. Dużą rolę zapobiegawczą odgrywa także hartowanie ciała. Osiąga się je już przez systematyczne wycieranie ciała 1-2 razy dziennie gąbką, umoczoną w wodzie o ciepłocie początkowo 32° C, a później stopniowo coraz niższej aż do 20° C, z następowym wycieraniem skóry na sucho zgrzebnym prześcieradłem. Działanie tego zabiegu można zwiększyć przez dodanie łyżki stołowej soli kuchennej na szklankę wody albo spirytusu w stosunku 1 : 1 lub 1 : 2 wody.

Badanie przedmiotowe TYTUL Badanie

Badanie przedmiotowe TYTUL Badanie przedmiotowe powinno być przeprowadzone bardzo skrupulatnie, a jego wyniki poddane szczegółowej wnikliwej analizie, przy której należy unikać skrajności, mianowicie wszelkiej przesady oraz lekceważenia małych, zdawałoby się, odchyleń od stanu prawidłowego. Trzeba pamiętać, że rozległość zmian chorobowych w narządzie oddechowym, a nieraz samo istnienie choroby dają się wykryć w niektórych przypadkach tylko za pomocą badania radiologicznego. Dlatego tez badanie to powinno być przeprowadzone przy najmniejszym już podejrzeniu, co do istnienia choroby narządu oddechowego. W rozpoznaniu choroby narządu oddechowego należy także dążyć do wykrycia czynników, które ją wywołały i zwracać uwagę, jaki wpływ wywiera ona na ustrój. Rokowanie w chorobach narządu oddechowego zależy od rodzaju choroby, rozległości i doniosłości zmian w tym narządzie, stanu innych narządów, zwłaszcza stanu ogólnego, od zapasu sił chorego i społecznych jego warunków.

ROZPOZNANIE I ROKOWANIE W CHOROBACH

ROZPOZNANIE I ROKOWANIE W CHOROBACH NARZĄDU ODDECHOWEGO TYTUL Postępowanie świeżą plwocinę rozcieńcza się równą ilością wody przekroplonej i rozbija się bagietką na jednostajną ciecz. Do mieszaniny dodaje się kilka kropli kwasu octowego dla strącenia mucyny i po przesączeniu do przesączu dodaje się kroplę kwasu octowego, by się przekonać, że cała mucyna została strącona. Teraz wlewa się do probówki 1 ml 10% żelazocjanku potasowego i po ścianie probówki przesącz plwociny. Jeżeli plwocina zawiera białko, to na granicy odczynnika plwociny powstaje pierścień. Można też wykonać próbę Hellera ze stężonym kwasem azotowym.