Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge cd

Delecja między LCR22 C i D definiuje najmniejszy obszar pokrywania się wrodzonej choroby nerek u pacjentów z delecjami 22q11.2. Poszukując rzadkich zmian liczby kopii w grupie odkrywców 1752 pacjentów z wrodzonymi wadami nerek i dróg moczowych, zidentyfikowaliśmy delecje w locus chromosomu 22q11.2 u 11 pacjentów (0,6%) i 3 z 22094 osób kontrolnych ( 0,01%, iloraz szans dla pacjentów w porównaniu do kontroli, 46,4; P = 9,7 × 10-11). Analiza wartości granicznych wskazała, że wszystkie delecje u 11 pacjentów nakładających się na wspólną delecję pomiędzy pacjentami z LCR22 A i D: 2 miały klasyczną delecję DNA między A i D, pacjent miał mniejszą delecję (ograniczony przez B i D), a 8 pacjentów miało najmniejszą delecję między C i D (Tabela i Rysunek oraz Tabela
Spośród 11 pacjentów 9 miało agenezję nerek lub hipodysplazję, a 2 miało wyizolowany fenotyp moczowodu, a wyniki wskazują, że locus 22q11.2 między LCR22 C i D ma kluczowe znaczenie dla ludzkiej nephrogenezy i jest prawdopodobnie swoisty dla agenezji lub hipodysplazji nerek (w 9 765 pacjentów [1,2%]). W badaniu replikacji z dodatkowymi 328 pacjentami z agenezją nerek lub hipodysplazją, zidentyfikowaliśmy 3 (0,9%) z delecjami 22q11.2, dla łącznie 14 pacjentów z tymi delecjami (Tabela i Figura 1). Łącznie zidentyfikowaliśmy delecje w tym locus u 12 z 1093 pacjentów (1,1%) z agenezją nerek lub hipodysplazją, w porównaniu z 3 z 22094 kontroli (iloraz szans, 81,5, P = 4,5 x 10-14), co implikuje delecje w locus związane z zespołem DiGeorge a jako drugie najczęstsze zaburzenie genetyczne nerek i dróg moczowych po mikrodelecji 17q12 związanej z torbielami nerek i zespołem cukrzycowym (tabela S2 w dodatku uzupełniającym) .19,27
Spośród 14 pacjentów z delecją 22q11.2, P1, P2 i replikacja Pacjent (RP1) wykazywali najczęstszą delecję między LCR22 A i D; w Pacjentce P2 delecja została odziedziczona po matce, u której nie zdiagnozowano klinicznego rozpoznania zespołu DiGeorge. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge cd”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad

Wykonaliśmy genotypowanie genomewidów do analizy zmian liczby kopii w 2080 tych próbek. Wśród dodatkowych 586 pacjentów z wrodzonymi anomaliami nerek i układu moczowego wykonano sekwencjonowanie całego egzomu (w 60 próbkach) lub ukierunkowane sekwencjonowanie nowej generacji i walidację Sanger (w 526 próbkach). Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Badanie zostało zatwierdzone przez instytutową komisję ds. Oceny w każdym miejscu. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge

Zespół DiGeorge, najczęstszy z zespołów mikrodelecji, atakuje wiele narządów, w tym serce, układ nerwowy i nerkę. Jest spowodowane delecją chromosomu 22q11.2; genetyczny napęd wad nerek jest nieznany. Metody
Przeprowadziliśmy poszukiwanie genów w poszukiwaniu wariantów strukturalnych w dwóch kohortach: 2080 pacjentów z wrodzonymi wadami nerek i dróg moczowych oraz 2294 osoby kontrolne. Wykonaliśmy exome i celowane resekwencjonowanie w próbkach pobranych od 586 dodatkowych pacjentów z wrodzonymi anomaliami nerek. Przeprowadziliśmy również badania czynnościowe z użyciem danio pręgowanego i myszy. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge”

Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 9

Obecność więcej niż jednej wzmagającej zmiany w punkcie wyjściowym była czynnikiem zakłócającym w naszej analizie, ale znaczące różnice między grupą minocykliny i grupą placebo utrzymywały się po dostosowaniu do tego odkrycia. Wpływ minocykliny na wyniki MRI w tej próbie był podobny do tego w poprzednich małych próbach w rzutowo-remisyjnym stwardnieniu rozsianym.7,8 Badanie to było krótsze i mniejsze niż inne próby terapii klinicznie izolowanego zespołu (tabele S11, S12 i S13 w dodatkowym dodatku). Po 6 miesiącach, 61,0% uczestników grupy placebo w tym badaniu osiągnęło wynik konwersji na stwardnienie rozsiane na podstawie kryteriów McDonalda z 2005 r., W porównaniu z odsetkami od 60 do 70% w grupach placebo w innych badaniach terapii. w przypadku klinicznie izolowanego zespołu.20-23 W momencie rozpoczęcia tej próby nastąpiła ogólna akceptacja kryteriów McDonalda z 2005 r., które pozwoliły na postawienie diagnozy stwardnienia rozsianego przed drugim nawrotem klinicznym, jeśli zaobserwowano nowe zmiany w obserwacji po MRI ; w związku z tym nieetyczne było zwracanie się do uczestników badania o kontynuowanie otrzymywania placebo po osiągnięciu wyniku konwersji na stwardnienie rozsiane. Z tego powodu udział w tej próbie zaplanowano na 24 miesiące lub gdy uczestnicy osiągnęli wynik konwersji na stwardnienie rozsiane. Continue reading „Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 9”