Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 6

Ponadto, delecje snap29 i kliki pośredniczone przez CRISPR-Cas9 w dniu zapłodnienia indukowały insercje lub delecje w 60 do 80% komórek w obrębie każdego zmutowanego zarodka (Fig. S5 w dodatkowym dodatku). (Aifm3 genu był niezdolny do tej metody.) Następnie zmutowana ryba w pełni powtórzyła chorobę nerek (Figura 2C i 2D). Nie zaobserwowaliśmy żadnych fenotypów nerkowych, gdy każdy ludzki mRNA został wstrzyknięty sam, ani nie znaleźliśmy żadnych innych poważnych wad morfologicznych w zarodkach poddawanych powaleniu MO lub nadekspresji w badanych stadiach rozwojowych, które mogłyby wskazywać na nieswoistą toksyczność. Ponieważ morfogeneza nerek może być zakłócona przez defekty zewnątrznerkowe (np. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 6”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 5

Panel C pokazuje zarodki, które zostały wstrzyknięte CRISPR-Cas9 i które odtwarzają defekty splotu obserwowane w zarodkach morfologicznych. Przewodnik RNA (gRNA), który był skierowany do każdego odpowiedniego genu, został poddany mediacji z oczyszczonym białkiem Cas9, a względna długość pronephros została zmierzona u założycieli, jak pokazano w panelu D. W panelach B i D pojedyncza gwiazdka oznacza P <0,05, dwie gwiazdki P <0,01 i trzy gwiazdki P <0,001. WT oznacza typ dziki. Najpierw staraliśmy się ustalić fenotypowy odpowiednik wrodzonych wad nerek i dróg moczowych w zarodkach danio pręgowanego. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 5”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge czesc 4

Przesłuchanie bazy danych 22q i ty ze szpitala dziecięcego w Filadelfii pozwoliło na stwierdzenie wad wrodzonych nerek u 2 z 10 pacjentów z delecją 22q11.2 między LCR22 C i D (tabela S4 w dodatkowym dodatku). Na koniec ponownie przeanalizowaliśmy trzy kontrole z usuniętymi 22q11.2; jeden niósł typową delecję między LCR22 A i D, jedną z delecją między B i D i jedną delecją między C i D. Uzyskaliśmy zapisy kliniczne dla kontrolnej C1, u których wystąpiła choroba Parkinsona, wrodzona niedoczynność przytarczyc i zaawansowana przewlekła choroba nerek ( Tabela W związku z tym znaleźliśmy pacjenta z nierozpoznanym zespołem DiGeorge z zajęciem nerki wśród 22 000 kontroli populacji, co zapewniło dalsze wsparcie dla patogenności delecji 22q11.2 u pacjentów z wrodzonymi wadami nerek i układu moczowego. Po usunięciu tego pacjenta z zestawu danych kontrolnych, siła asocjacji pomiędzy delaminacjami 22q11,2 a agenezją nerek lub hipodysplazją dalej wzrastała (12 z 1093 pacjentów vs. 2 z 22093 kontroli, P = 8,5 x 10-15, iloraz szans, 123,7). Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge czesc 4”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge cd

Delecja między LCR22 C i D definiuje najmniejszy obszar pokrywania się wrodzonej choroby nerek u pacjentów z delecjami 22q11.2. Poszukując rzadkich zmian liczby kopii w grupie odkrywców 1752 pacjentów z wrodzonymi wadami nerek i dróg moczowych, zidentyfikowaliśmy delecje w locus chromosomu 22q11.2 u 11 pacjentów (0,6%) i 3 z 22094 osób kontrolnych ( 0,01%, iloraz szans dla pacjentów w porównaniu do kontroli, 46,4; P = 9,7 × 10-11). Analiza wartości granicznych wskazała, że wszystkie delecje u 11 pacjentów nakładających się na wspólną delecję pomiędzy pacjentami z LCR22 A i D: 2 miały klasyczną delecję DNA między A i D, pacjent miał mniejszą delecję (ograniczony przez B i D), a 8 pacjentów miało najmniejszą delecję między C i D (Tabela i Rysunek oraz Tabela
Spośród 11 pacjentów 9 miało agenezję nerek lub hipodysplazję, a 2 miało wyizolowany fenotyp moczowodu, a wyniki wskazują, że locus 22q11.2 między LCR22 C i D ma kluczowe znaczenie dla ludzkiej nephrogenezy i jest prawdopodobnie swoisty dla agenezji lub hipodysplazji nerek (w 9 765 pacjentów [1,2%]). W badaniu replikacji z dodatkowymi 328 pacjentami z agenezją nerek lub hipodysplazją, zidentyfikowaliśmy 3 (0,9%) z delecjami 22q11.2, dla łącznie 14 pacjentów z tymi delecjami (Tabela i Figura 1). Łącznie zidentyfikowaliśmy delecje w tym locus u 12 z 1093 pacjentów (1,1%) z agenezją nerek lub hipodysplazją, w porównaniu z 3 z 22094 kontroli (iloraz szans, 81,5, P = 4,5 x 10-14), co implikuje delecje w locus związane z zespołem DiGeorge a jako drugie najczęstsze zaburzenie genetyczne nerek i dróg moczowych po mikrodelecji 17q12 związanej z torbielami nerek i zespołem cukrzycowym (tabela S2 w dodatku uzupełniającym) .19,27
Spośród 14 pacjentów z delecją 22q11.2, P1, P2 i replikacja Pacjent (RP1) wykazywali najczęstszą delecję między LCR22 A i D; w Pacjentce P2 delecja została odziedziczona po matce, u której nie zdiagnozowano klinicznego rozpoznania zespołu DiGeorge. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge cd”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad

Wykonaliśmy genotypowanie genomewidów do analizy zmian liczby kopii w 2080 tych próbek. Wśród dodatkowych 586 pacjentów z wrodzonymi anomaliami nerek i układu moczowego wykonano sekwencjonowanie całego egzomu (w 60 próbkach) lub ukierunkowane sekwencjonowanie nowej generacji i walidację Sanger (w 526 próbkach). Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną świadomą zgodę. Badanie zostało zatwierdzone przez instytutową komisję ds. Oceny w każdym miejscu. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad”

Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge

Zespół DiGeorge, najczęstszy z zespołów mikrodelecji, atakuje wiele narządów, w tym serce, układ nerwowy i nerkę. Jest spowodowane delecją chromosomu 22q11.2; genetyczny napęd wad nerek jest nieznany. Metody
Przeprowadziliśmy poszukiwanie genów w poszukiwaniu wariantów strukturalnych w dwóch kohortach: 2080 pacjentów z wrodzonymi wadami nerek i dróg moczowych oraz 2294 osoby kontrolne. Wykonaliśmy exome i celowane resekwencjonowanie w próbkach pobranych od 586 dodatkowych pacjentów z wrodzonymi anomaliami nerek. Przeprowadziliśmy również badania czynnościowe z użyciem danio pręgowanego i myszy. Continue reading „Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge”

Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 9

Obecność więcej niż jednej wzmagającej zmiany w punkcie wyjściowym była czynnikiem zakłócającym w naszej analizie, ale znaczące różnice między grupą minocykliny i grupą placebo utrzymywały się po dostosowaniu do tego odkrycia. Wpływ minocykliny na wyniki MRI w tej próbie był podobny do tego w poprzednich małych próbach w rzutowo-remisyjnym stwardnieniu rozsianym.7,8 Badanie to było krótsze i mniejsze niż inne próby terapii klinicznie izolowanego zespołu (tabele S11, S12 i S13 w dodatkowym dodatku). Po 6 miesiącach, 61,0% uczestników grupy placebo w tym badaniu osiągnęło wynik konwersji na stwardnienie rozsiane na podstawie kryteriów McDonalda z 2005 r., W porównaniu z odsetkami od 60 do 70% w grupach placebo w innych badaniach terapii. w przypadku klinicznie izolowanego zespołu.20-23 W momencie rozpoczęcia tej próby nastąpiła ogólna akceptacja kryteriów McDonalda z 2005 r., które pozwoliły na postawienie diagnozy stwardnienia rozsianego przed drugim nawrotem klinicznym, jeśli zaobserwowano nowe zmiany w obserwacji po MRI ; w związku z tym nieetyczne było zwracanie się do uczestników badania o kontynuowanie otrzymywania placebo po osiągnięciu wyniku konwersji na stwardnienie rozsiane. Z tego powodu udział w tej próbie zaplanowano na 24 miesiące lub gdy uczestnicy osiągnęli wynik konwersji na stwardnienie rozsiane. Continue reading „Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 9”

Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 8

W analizie post hoc różnice te pozostały znaczące w 12-miesięcznym punkcie czasowym, ale nie w drugorzędowym punkcie czasowym wyniku wynoszącym 24 miesiące (tabela 2 i wykres 2). Ponieważ testy interakcji między leczeniem a określonymi podgrupami były nieistotne, nie było dowodów na zróżnicowany efekt minocykliny w poszczególnych podgrupach, z wyjątkiem możliwości porównania między podgrupami jednoogniskowymi i wieloogniskowymi (ryc. S1 w dodatku uzupełniającym). Znaczącą modyfikację efektu leczenia zaobserwowano w przypadku objawów jednoogniskowych w porównaniu z objawami wieloogniskowymi (p = 0,02 w przypadku interakcji), chociaż analiza nie została skorygowana dla wielokrotnych porównań. W ciągu 6 miesięcy po randomizacji 7 osób z grupy minocykliny i 14 osób z grupy placebo osiągnęło wyniki po nawrocie. Continue reading „Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 8”

Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 7

Ogólnie, dane dla 32 uczestników (22,5%) zostały ocenzurowane w 24-miesięcznej analizie zamiaru leczenia. W ciągu 24 miesięcy wycofywanie z badań z powodu działań niepożądanych badanego leku lub placebo było częstsze w grupie z minocykliną niż w grupie placebo (6 uczestników w grupie minocyklinowej w porównaniu z w grupie placebo), ale wypłaty z innych przyczyn były zrównoważony między badanymi grupami. Ogółem 13 uczestników (9,2%) przerwało stosowanie badanego leku lub placebo, ale kontynuowali obserwację aż do osiągnięcia wyniku badania lub 24 miesiąca (9 uczestników w grupie minocykliny i 4 w grupie placebo); włączono je do analizy zamiaru leczenia. Średni czas leczenia był podobny w obu grupach badawczych: 12,7 miesiąca w grupie minocykliny i 11,5 miesiąca w grupie placebo (P = 0,41 w teście t Studenta). Odpowiedni efekt oślepienia przydziału grupy badanej został potwierdzony wśród uczestników, pielęgniarek i lekarzy (Tabela Główny wynik
Tabela 2. Continue reading „Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 7”

Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 6

Porównaliśmy wyniki EDSS i wyniki nawrotów (liczbę uczestników, u których wystąpił nawrót, który potwierdził rozpoznanie stwardnienia rozsianego) pomiędzy grupami badanymi post hoc w nieskorygowanej analizie oraz w analizie, która została skorygowana o liczbę zmian nasilających w punkcie wyjściowym, przy użyciu analiza kowariancji, modele regresji Poissona lub modele regresji logiczno-dwumianowej. Analizy wyników MRI obejmowały uczestników, którzy mieli co najmniej jeden follow-up MRI. Zmianę średniej objętości zmian na MRI z ważeniem T2 w stosunku do wartości wyjściowej porównano między dwiema grupami badawczymi z użyciem liniowego modelu mieszanego, który obejmował losowy punkt przecięcia w celu uwzględnienia korelacji wewnątrz-uczestnika. Średnia łączna liczba nowych zmian wzmacniających i średnia skumulowana łączna liczba unikalnych zmian była porównywana z użyciem ujemnych modeli regresji dwumianowej. Skorygowane analizy obejmowały liczbę zmian wzmacniających na linii podstawowej jako współzmienną. Continue reading „Próba Minocykliny w klinicznie izolowanym zespole stwardnienia rozsianego ad 6”