Genetyczne przyczyny wad nerek w zespole DiGeorge ad 6

Ponadto, delecje snap29 i kliki pośredniczone przez CRISPR-Cas9 w dniu zapłodnienia indukowały insercje lub delecje w 60 do 80% komórek w obrębie każdego zmutowanego zarodka (Fig. S5 w dodatkowym dodatku). (Aifm3 genu był niezdolny do tej metody.) Następnie zmutowana ryba w pełni powtórzyła chorobę nerek (Figura 2C i 2D). Nie zaobserwowaliśmy żadnych fenotypów nerkowych, gdy każdy ludzki mRNA został wstrzyknięty sam, ani nie znaleźliśmy żadnych innych poważnych wad morfologicznych w zarodkach poddawanych powaleniu MO lub nadekspresji w badanych stadiach rozwojowych, które mogłyby wskazywać na nieswoistą toksyczność. Ponieważ morfogeneza nerek może być zakłócona przez defekty zewnątrznerkowe (np. Utratę pojemności minutowej serca i zbiorową migrację nefronu indukowaną przez utratę przepływu), analizowaliśmy czynność serca zarówno u mutantów Ret, jak i Crkl i nie stwierdziliśmy żadnego wpływu na cechy morfologiczne lub tempo z serca. Nie znaleźliśmy również dowodów na obecność torbieli nerek, które można by oczekiwać, gdyby zaburzenie zależne od rzęsek miało być upośledzone. Analiza długości ciała jako wskaźnika globalnego opóźnienia rozwoju nie wykazała znaczącej różnicy między powalonym danio pręgowanym i kontrolnym danio pręgowanym (ryc. S6 w dodatku uzupełniającym). W związku z tym doszliśmy do wniosku, że obserwowane wady nie były spowodowane znanymi pośrednimi przyczynami nieudanego splotu nefronowego u danio pręgowanego i uzasadniają nasze zastosowanie tego testu jako techniki przesiewowej w zakresie wewnętrznych wad nerek. Wcześniejsze rozdziały czynnościowe zmiany liczby kopii ujawniły złożoną architekturę genetyczną, w której pojedynczy kierowca może odpowiadać za indukcję choroby samodzielnie lub w czasie epistazy z innymi genami w obrębie zmienności liczby kopii. 29-31 Testowaliśmy tę możliwość in vivo, pytając, czy trzy transkrypty w zarodkach danio pręgowanego, które wywołują wrodzone anomalie nerek i dróg moczowych, mogą wchodzić w interakcję genetyczną. W tym celu wstrzyknęliśmy zarodki subekfekcyjnymi dawkami każdego transkryptu, z wymogiem, aby każda dawka sama w sobie indukowała niewielką lub żadną chorobę; następnie przetestowaliśmy wszystkie możliwe kombinacje par. Nie zaobserwowaliśmy żadnej genetycznej interakcji między Crkl a Aifm3 lub Snap29. Przeciwnie, kosupresja aifm3 z snap29 fenokopowała defekt splotu silnych morfatów i mutantów CRISPR, co sugerowało dodatkową rolę patologii zmiany liczby kopii. Ta interakcja była specyficzna i nie wynikała z toksyczności spowodowanej obecnością wielu MO, ponieważ można ją było uratować przez rzut monetarny mRNA SNAP29 (Fig. S7 i S8 w Dodatku Uzupełniającym).
Ogólna sekwencja i celowe sekwencjonowanie CRKL
Zapytaliśmy, czy sporadyczni pacjenci z wrodzonymi wadami nerek i dróg moczowych mogą mieć utratę funkcji w jednym z dziewięciu genów zawartych w minimalnym regionie nakładania się wad nerek zespołu DiGeorge. Najpierw przebadaliśmy dane sekwencjonowania egzomu od 60 pacjentów z agenezją nerek lub hipodysplazją. Żaden z genów nie wykazywał nadmiernego obciążenia rzadkimi mutacjami ścinającymi w porównaniu z kontrolami (Tabela LZTR1, P2RX6 i SLC7A4 mają wysoką częstotliwość mutacji powodujących utratę funkcji (zdefiniowanych jako przedwczesne zakończenie, splicing i mutacje przesunięcia ramki odczytu), częstość występowania, która zbliża się lub przekracza tę anomalię w populacji ogólnej
[podobne: zdrowie wg who, chirurg klatki piersiowej, scyntygrafia kości cennik ]