Bezpieczeństwo i aktywność przeciwciała anty-PD-L1 u pacjentów z zaawansowanym rakiem AD 3

Pacjenci z leczonymi przerzutami do mózgu mogli się zapisać, jeśli guzy były stabilne radiologicznie przez co najmniej 8 tygodni. Główne kryteria wykluczenia obejmowały historię choroby autoimmunologicznej lub inne choroby wymagające ogólnoustrojowego leczenia glikokortykoidami lub immunosupresyjne, poprzednia terapia przeciwciałami modulującymi komórki T (w tym anty-PD-1, anty-PD-L1 i anty-CTLA-4), historię zakażenia ludzkim wirusem upośledzenia odporności lub aktywne zakażenie wirusem zapalenia wątroby typu B lub C.
Badanie Leczenie i ocena bezpieczeństwa
Pacjenci byli leczeni w 6-tygodniowych cyklach. Przeciwciało anty-PD-L1 podawano jako 60-minutowy wlew dożylny w dniach 1, 15 i 29 każdego cyklu. Pacjenci kontynuowali leczenie do 16 cykli, chyba że mieli niedopuszczalne działanie toksyczne, progresję choroby lub wycofali zgodę. U pacjentów stabilnych klinicznie dopuszczono leczenie wykraczające poza początkowy postęp choroby do czasu potwierdzenia progresji choroby.
Przeprowadziliśmy oceny bezpieczeństwa (badanie kliniczne i oceny laboratoryjne) u wszystkich leczonych pacjentów na początku badania iw regularnych odstępach czasu. Oceniliśmy nasilenie zdarzeń niepożądanych na podstawie Ogólnych kryteriów terminologii National Cancer Institute for Adverse Events, wersja 3.0.25
Eskalacja dawki
Pacjenci z zaawansowanym niedrobnokomórkowym rakiem płuca, czerniakiem, rakiem jelita grubego, rakiem nerkowokomórkowym i rakiem jajnika mogli zakwalifikować się do fazy zwiększania dawki w badaniu. Zastosowaliśmy przyspieszony model miareczkowania do oceny bezpieczeństwa w dawkach 0,3, 1, 3 i 10 mg na kilogram masy ciała. Jeden pacjent był zapisywany do każdej kolejnej kohorty, aż do wystąpienia zdarzenia niepożądanego związanego z leczeniem w stopniu 2 lub większym w trakcie cyklu 1. Dwóch dodatkowych pacjentów zostało następnie zapisanych do tego poziomu dawki, a badanie zostało przekształcone do standardowego projektu 3 + 3. , w którym zwiększanie dawki wystąpiło, gdy co najmniej trzej pacjenci ukończyli ocenę bezpieczeństwa (po 42 dniach) przy danym poziomie dawki, z ograniczającymi dawkę działaniami toksycznymi u mniej niż jednej trzeciej pacjentów (szczegółowe informacje patrz Metody S2 w Dodatku uzupełniającym) . Zwiększanie lub zmniejszanie dawki nie było dozwolone. Maksymalna tolerowana dawka została zdefiniowana jako najwyższa dawka, przy której mniej niż jedna trzecia pacjentów miała toksyczny efekt ograniczający dawkę.
Ekspansja kohortowa
W celu dalszej oceny bezpieczeństwa, profilu działań ubocznych i profilu aktywności klinicznej przeciwciała anty-PD-L1 włączono kohorty specyficzne dla choroby. Początkowo 5 kohort ekspansyjnych (z 16 pacjentami na kohortę) włączano równolegle i otrzymywało 10 mg na kilogram w leczeniu niedrobnokomórkowego raka płuc, czerniaka, raka nerkowokomórkowego, raka jajnika i raka okrężnicy i odbytnicy
[przypisy: chirurgiczne usuwanie ósemek Warszawa Bemowo, chirurgiczne usuwanie ósemek, gabinet stomatologiczny zielona góra ]

Powiązane tematy z artykułem: chirurgiczne usuwanie ósemek dentysta Warszawa Bemowo gabinet stomatologiczny zielona góra